شمارهٔ ۱۳۶۹

چو شود گر ز من ای جان دمکی یاد کنی خاطر خسته ما را شبکی شاد کنی چو شدم از دل و جان بنده تو پس چه شود گر ز بند غم و هجر خودم آزاد کنی یک زمانم ز سر لطف خدا را بنواز تا به کی بر دل من این همه بیداد کنی وعده وصل بدادی و به جایی نرسید تا چه باشد که چنین وعده به میعاد کنی در فراق رخ همچون گل جانان به چمن بلبلا تا به کی این ناله و فریاد کنی مدعی چند میان من و جانان آخر از سر حقد و حسد این همه افساد کنی ای دل خسته به قلماش رقیبان نتوان که تو ترک رخ آن حور پری زاد کنی با وجود قد و بالای جهان آرایش نیست واجب که نظر بر قد شمشاد کنی