شمارهٔ ۱۵۶
ج جهان ملک خاتون
0
Golden Leaf
سرگشته و شوریده دل ماست دگر
چون زلف تو بر رخ تو شیداست دگر
آن قامت زیبای نگارست به باغ
یا سرو چمن بود که برخاست دگر
Add a translation of this poem ·
Rate this poem
Not rated yet