شمارهٔ ۱۷۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
امشبی حال وضع ما دگرست
در میان دست جان ما کمرست
دیده دیدنش به جان طلبم
غرض ما ز دوست یک نظرست
خسرو عشق با خیالش گفت
لب شیرین او به از شکرست
گشته ام همچو موی در هجران
یارب او را ز حال من خبرست
در فراقش ببین که می بارم
این همه خون دیده کز جگرست
بگذر از جور با من مسکین
کار عالم ببین که در گذرست
حال ما همچو زلفت آشفته
از غم روی تو به هم دگرست
قلب جانم مدام بر آتش
رنگ رویم ز هجر همچو زرست
دل مسکین من ببینم باز
کز شب وصل یار بهره ورست
از همه دانشی که بود مرا
آیه عشق آن صنم زبرست
ای دل خسته گرد عشق مگرد
بیش از این زآنکه کار پر خطرست
به یقین بنده ام تو را به جهان
آخر از بندگی چرا به درست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş