شمارهٔ ۱۷۲

ج جهان ملک خاتون
0 Altın Yaprak
امشبی حال وضع ما دگرست در میان دست جان ما کمرست دیده دیدنش به جان طلبم غرض ما ز دوست یک نظرست خسرو عشق با خیالش گفت لب شیرین او به از شکرست گشته ام همچو موی در هجران یارب او را ز حال من خبرست در فراقش ببین که می بارم این همه خون دیده کز جگرست بگذر از جور با من مسکین کار عالم ببین که در گذرست حال ما همچو زلفت آشفته از غم روی تو به هم دگرست قلب جانم مدام بر آتش رنگ رویم ز هجر همچو زرست دل مسکین من ببینم باز کز شب وصل یار بهره ورست از همه دانشی که بود مرا آیه عشق آن صنم زبرست ای دل خسته گرد عشق مگرد بیش از این زآنکه کار پر خطرست به یقین بنده ام تو را به جهان آخر از بندگی چرا به درست

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.