شمارهٔ ۴۵۰

هجر رویت آب چشم ما به دریا می برد بوی زلفت صبحدم بادی به هرجا می برد وعده وصلم دهد چشمت به ابرو هر شبی باز می بینم که همچون زلف در پا می برد نقطه خال سیاهت را ببین بر گرد لب آمد و زلف تو را هر دم به سودا می برد چشم مست فتنه انگیزت به سحر غمزه ها از همه خلق جهان دل ها به یغما می برد در گلستان چون درآیی ای دو چشمم سرو ناز بس حسد دانم که او زان قد و بالا می برد از سر کوی تو هر بادی که خیزد صبحدم بوی زلف مشکبارت را به دریا می برد آن نگار بی وفا زآن رو که با ما بی وفاست این کمال بی وفایی بین که بر ما می برد