شمارهٔ ۴۷۸

اگرچه درد دلم آشکار نتوان کرد به قول مدعیان ترک یار نتوان کرد صبا برو ز من خسته با نگار بگو که بیش از این به فراق انتظار نتوان کرد بیا بیا که برآریم یک نفس باهم که اعتماد بدین روزگار نتوان کرد ز درد عشق تو سریست در درون دلم که نزد مدعیان آشکار نتوان کرد مگو که با گل رویت خوش اوفتاده ستم یقین بدان که قناعت به خار نتوان کرد بگو ز من که تو را عاشقان روی بسیست به غایتی که قیاس و شمار نتوان کرد بیا و باده لعلت بده که جز به لبت به جان دوست که دفع خمار نتوان کرد بدان دو چشم خطایی و خال هندویت به غیر جان و جهانی شکار نتوان کرد