شمارهٔ ۴۷۸

چو بلبل از خس و خار چمن کاشانه ای دارم برای برق حسن گل عجایب خانه ای دارم نه در شهر است آرامش نه در صحراست تمکینش نمی دانم چه سازم خاطر دیوانه ای دارم تو مشغولی به خویش ای زاهد و من فارغم از خود تو تسبیحی به کف داری و من پیمانه ای دارم حکایت های من از پا دراندازد جهانی را ز سر گر بگذری از سرگذشت افسانه ای دارم از آن سررشته کارم سری بر روشنی دارد که همچون شمع من در سوختن پروانه ای دارم در آن وادی که مجنونش منم ای سیل بی منت گذارت گر بدان جا اوفتد ویرانه ای دارم شکستی دل سعیدا را و با بیگانه ای می خوردی نگفتی هیچ از خود بی خبر دیوانه ای دارم