شمارهٔ ۵۰۱

ز مهر روی خوب تو دلم دل بر نمی گیرد بجز سودای زلف تو مرا در سر نمی گیرد بیا جانا به بر گیرم که طاقت طاق شد ما را که دل جز سرو آزادت کسی در بر نمی گیرد به هر زاری که می گریم به هر سازی که می سوزم چرا ای سنگ دل پیش تو یک جو درنمی گیرد ز سیماب سرشک من که ریزم در غمت هر شب نخفته چشم بختم تا رخش در زر نمی گیرد اگر باشد تو را غیری به جای من به جان تو جهان در عالم معنی بتی دیگر نمی گیرد غمی چون کوه الوندم ز دلبندم به جان بارست که آن را جز وصال تو کسی دیگر نمی گیرد ز پای افتاده ام باری ز درد هجر تن کاهش نمی دانم که دست من چرا دلبر نمی گیرد