شمارهٔ ۵۲۳

دارم امید وصل و به جایی نمی رسد واین درد بی دوا به دوایی نمی رسد از پای بوس وصل تو دوریم چاره نیست ما را که دست جز به دعایی نمی رسد قدش بلای ما و ز بالاش بر دلم یک دم نمی رود که بلایی نمی رسد هر شب ز شوق همچو جرس ناله می کنم وز خیل دوست بانگ درایی نمی رسد یک لحظه نیست کاین دل شوریده مرا از جور روزگار جفایی نمی رسد بر درگه فراق گدایان عشق را از خوان وصل دوست صلایی نمی رسد مشنو سخن ز قول مخالف که راست نیست عشاق را که از تو نوایی نمی رسد ما دولت وصال تو داریم آرزو وین آرزو به بی سر و پایی نمی رسد گفتم وصال روی تو خواهم جواب گفت سلطانی جهان به گدایی نمی رسد ما از در امید وصالت کجا بریم زین در کسی که رفت به جایی نمی رسد