شمارهٔ ۹۶۰
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
من به لطفت امید می دارم
مگر از غم کنی سبکبارم
چون ندارم بجز تو کس به جهان
ضایع از لطف خویش مگذارم
ماه من جلوه داد در چشمم
اوست یا خود خیال پندارم
دل به جان آمد ای مسلمانان
از جفای بت ستمکارم
من به امید روی چون خورشید
شب همه تا به صبح بیدارم
ارچه میلی ندارد او سوی ما
تخم مهرش میان جان کارم
من ندارم تمتعی ز وصال
تا نگویی که من جهان دارم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş