شمارهٔ ۹۸۴

تا روی همچو ماه تو رفت از برابرم جانا به جان تو که نه خوابست و نه خورم نه صبر آنکه بی تو نشینم به خلوتی نه بخت آنکه من ز وصال تو برخورم دل را ربودی از من مسکین مبتلا تا کی چو سرو راست نیایی تو در برم تا کی ز ما تو سر کشی ای سرو راستی چندت به خون دیده مهجور پرورم راهم چو نیست بر در خلوتگه وصال ناچار حلقه وار شب و روز بر درم طومار شکل چند بپیچم به خود ز غم وز شوق چون قلم برود دود بر سرم بی دولت وصال تو جان را چه می کنم بی دیدن جمال تو دیده کجا برم هر شب ز روی شوق کنم بر درت گذر وز آب دیده نیست مجالی که بگذرم دلال عشق بر سر بازار وصل بود گفتم که عشق دوست به جان و جهان خرم