شمارهٔ ۱۷۲
ج جمالالدین عبدالرزاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
سر آن داری با ما که بصحرا آیی
ساعتی سوی گلستان بتماشا آیی
پرده کج ندهی وعده بفردا نکنی
که تو امروزدهی وعده و فردا آیی
از سردست باین پای اگر آیی بربام
پس یکی شرط دگر هست که تنها آیی
تو بدین نرگس بیمار چو پویی سوی باغ
بعیادت بسوی نرگس رعنا آبی
از شکوفه چو ثریاست مرصع همه شاخ
ای مه چارده آخر بثریا آیی
بهمه حال چنین هم بنماند بازآ
بروم صبر کنم تن بزنم تا آیی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş