شمارهٔ ۸۹ - در مدح صدر سعید قوام الدین ابوالفتوح

زهی ز رای تو روشن جهان تیغ و قلم فلک بدست تو داده عنان تیغ و قلم قوام دین سر احرار و اختیار ملوک که نیست جز تو کسی قهرمان تیغ و قلم تویی که هستی از گوهر سخا و کرم تویی که هستی از خاندان تیغ و قلم تویی که ترا گاه دانش و مردی بیان فضل و فصاحت بنان تیغ و قلم نفاذ امر تو وسطوت اشارت تست مضا و هیبت و حکم روان تیغ و قلم همی فرازد از تو سپهر فضل و هنر همی فروزد از تو جهان تیغ و قلم خطا نیفتد بر تیغ و بر قلم پس ازین که پاس حکم تو شد پاسبان تیغ و قلم ازان هنر که عیان گشت نزد عقل از تو نبود صد یک ازان در گمان تیغ و قلم شدست ویران از تو نهاد بخل و ستم شدست پیدا از تو نهان تیغ و قلم خجل شوند همی از زبان دربارت زبان پر گوهر و در فشان تیغ و قلم صریر کلک تو و عکس خنجر تو همی چو رعد و برق جهد زاسمان تیغ و قلم ببحر ماند دستت ازان همی خیزد همیشه زو گهر و خیزران تیغ و قلم شدست کند ز جود تو حرص آز و نیاز شدست تیز بمدحت زبان تیغ و قلم رواست گر بمدیح تو تر کنند زبان که پر ز گوهر کردی دهان تیغ و قلم ز آب لفظ تو و آبروی دشمن تست اگر ز آب بود زنده جان تیغ و قلم بجز دل تو نباشد جهان عدل و سخا بجز کف تو نزیبد مکان تیغ و قلم کنون که تیغ و قلم در ضمان دست توأند شدند دولت و دین در ضمان تیغ و قلم عدو و ناصح تو کرده عقد گردن و گوش زدر و لعل که خیزد ز کان تیغ و قلم بلفظ عذب تو و خون دشمنت گویی که رفت بیع و شری درمیان تیغ وقلم زلفظ گوهر کرد آن زخون سرشت این مشک که هست مشک و گهر کاروان تیغ و قلم شدند تیغ و قلم جان ستان و روزی بخش ز دست و بازوی تست این توان تیغ و قلم بروز کینه چو گیری بدست قبضه تیغ بر افکند عدویت طیلسان تیغ و قلم نهد بنزد تو تیغ و قلم عطارد و شمس زشرم چون تو کنی امتحان تیغ و قلم کف تو هست سپهر سخا و عالم را نمود شام و شفق از زبان تیغ و قلم جهان شداست چو روی گل و دل لاله که بشکفید ز تو بوستان تیغ و قلم بیان تیغ و قلم شد کف و زبان تو زانک فصاحتست و شجاعت بیان تیغ و قلم سباع و انس گه رزق میهمان توأند تو روزی همه میده ز خوان تیغ و قلم نیام و ملقمه زان بیشتر سیه پوشند که پوست دشمن تست آشیان تیغ و قلم فلک چو دست تو هرگز کجا بود ورچه دهد شهاب و مجره نشان تیغ و قلم جهان بخندداز خرمی چو صبح و چو گل چو اشگبار شود دیدگان تیغ و قلم ز تف خشم تو نز بوی مشک و کافورست که خشک مغز شدند استخوان تیغ بروز کار تو اندر ز مردی و دانش پر از عجایب شد داستان تیغ و قلم چو دید چرخ ز کار تو و شجاعت تو چه گفتگفت زهی پهلوان تیغ و قلم بناز از قلم خویش و تیغ گوهر بار که می بنازد از تو روان تیغ و قلم همیشه تازبردست آسمان وش تو همی کنند قران اختران تیغ و قلم همه سعادت تأثیرشان نثار تو باد که جز بسعد نباشد قران تیغ و قلم کسیکه باشد با تو دورویه و دو زبان بدین دو بادا همداستان تیغ و قلم بریده باد بتیغ و سرشته باد بخون سرو زبان عدویت بسان تیغ و قلم بعقل گفتم کز مدح های خواجه ما کدام لایق تر گفت آن تیغ و قلم