شمارهٔ ۱۸ - در توصیف بهر و مدح رکن الدین صاعد

تا صبا در نقشبندی خامه در عنبر زده ست صد هزاران لعبت از جیب زمین سر بر زده ست ماه منجوق گل اینک کرد از گلبن طلوع شاه چیر لاله اینک نوبتی بر در زده ست خاک چون طوطی خوش جامه سر اندر سر نهاد شاخ چون طاوس فردوسی پر اندر پر زده ست چشم نرگس نیم خوابست و دهانش پر ز زر دوش پنداری به نام گل همه شب زر زده ست از شکوفه شاخ گویی دست عطار صبا کله کافور بر اطراف عود تر زده ست یا شبانگاهی اطراف کواکب کلک شب صد هزاران کوکبه بر سقف نیلوفر زده ست شد دم باد سحر گاهی ز خوشبویی چنانک کس نمی داند که این دم مشک یا عنبر زده ست دست بگشاده است پیش سرو آزاده چنار پنجه در خواهد فکندن تا که با او برزده ست طره شاخ بنفشه بس پشولیده نمود دوش با لاله مگر در بوستان ساغر زده ست بلبل از شوق رخ گل جامه بر خود چاک زد گل به غنچه در تتق بر سینه و تن برزده ست بید پنداری به قصد دشمنان صدر شرق دست نصرت بهر دین بر قبضه خنجر زده ست صدر عالم رکن دین اقضی القضاة شرق و غرب آنکه او عدل عمر در دانش حیدر زده ست آنکه او تا پشت بهر دین به بالش باز داد دشمن او پهلوی تیمار بر بستر زده ست عدل او آواز در اقطار شرق و غرب داد فضل او آواز در اقصای بحر و بر زده ست خلق و خلقش مایه بخش ماه و خورشید آمدند کلک و طقش کاروان عسکر و شوشتر زده ست صدر او پایه ورای عالم بالا نهاد قدر او خیمه فراز گنبد اخضر زده ست روز درسش دین شرف زآن گوشه مسند گرفت روز وعظش جان علم بر ذروه منبر زده ست شرع پیغمبر به جاه او ممکن میشود نز گزاف این تکیه او بر جای پیغبر زده ست نارسیده با همه مردان به میدان آمده است نو رسیده با همه شیران به عالم برزده ست لفظ پاکش زآن خط شبرنگ پنداری درست نقد روشن بر محک تیره شب از اختر زده ست مسرع عزمش سبق از جنبش از گردون ببرد باره حزمش مثل از سد اسکندر زده ست آیت انصاف او خورشید بر جبهت نبشت رایت اقبال او جبریل بر شهپر زده ست لطف او را بین که چون در چشم خاک انداخت آب خشم او را بین که چون در جان آب آذر زده ست دست رادش صد هزاران رخنه در طوبی فکند لفظ عذبش صد هزاران طعنه بر کوثر زده ست کلک تیر و تیغ مریخ از چه دارد چرخ انک دشمنش را تیغ بر گردن قلم بر سر زده ست پیش لفظ درفشان و کلک گوهربار او گل از آن گردد صدف کو لاف از گوهر زده ست نکته که آن از زبان کلک او بیرون جهد عقل بهر حفظ را بر گوشه دفتر زده ست شعله دان از شعاع رای دهر آرای او پرتو نوری که چشم چشمه انور زده ست شادباش ای حاکمی کز عدل تو در عهد تو روبه لنگ آستین بر روی شیر نر زده ست ذکر عدلت چار حد عالم سفلی گرفت صیت فضلت پنج نوبت در همه کشور زده ست افتتاح آن دعای صاعد مسعود دان بامدادان هر نفس که آن صبح روشنگر زده ست نصرت دین حنیفی کن که از کل جهان دست در فتراک اقبال تو دین پرور زده ست دشمنانت را اجل نزدیک شد اقبال دور زقه روح القدس این فال بر چاکر زده ست حاسدت از بندگی تو کسی شد گر شده ست شاخ و بیخ اندر حریم دولتت زد گر زده ست گو مشو مغرور اگر چرخش ز بهر جاه تو گوشمالی دیرتر یا سیلیی کمتر زده ست از برای نسخت این مدح گویی آسمان این ورقها را به خط استوا مسطر زده ست هر یکی بیت از مدیح تو که در نظم آمده ست زهره زهرا هزاران بار بر مزمر زده ست تا شبانگاهان ز اجرام کواکب کلک شب صد هزاران کوکبه بر سقف نیلوفر زده ست مسند شرع از شکوه طلعتت خالی مباد که آسمان پشت از برای خدمتت چنبر زده ست مدت عمر تو صد چندانکه گویی دور چرخ ثابت و سیار را در ضعف یکدیگر زده ست تنگ بادا روزی خصمت بدانسان که مگر رزق او را قفل از دست قضا بر در زده ست