شمارهٔ ۷۶ - شمسه نرگس

ای ملک به دیدار تو چون باغ به گل شاد عالم به وجود تو چو روح از جسد آباد با رحمت تو دود سقر مروحه روح با هیبت تو نکهت صبح آذر حداد از حزم تو پوشید زره قامت ماهی وز جود تو زد موج گهر صفحه فولاد با شربت الطاف تو تحلیل پذیرد بحران سموم از مدد گرمی مرداد از نعمت تو شمسه نرگس شده زرین وز طیبت تو گنبد گل شاخه شمشاد منشی فلک اجری ارزاق نداند تا نشنود از کلک تو پروانه انفاد گر بگذرد از عدل تو بر بیشه نسیمی هرگز نکند شیر بر آهو بچه بیداد رنجی که به هر وقت صداع تو نمودی این بار به عذر آمد و در پای تو افتاد بر درگه عالیت جهان همچو وشاقی بر پای بمانده ست که هرگز منشیناد