شمارهٔ ۲۸۷

به از کدورت زهد ریاست باده صاف بیار باده که بالای طاعت است انصاف کجاست خانه آن ماه خانگی که کنیم ز شوق صاحب خانه به گرد خانه طواف غلام پیر مغانم که لطف مشرب او به زهد و توبه ز می خوردنم نداشت معاف چه سود از آنکه به تقلید خواجه موی سترد چو در دقایق تجرید نیست موی شکاف سرم به افسر شاهی فرو نمی آید ولی ز خدمت رندان ندارم استنکاف به دلق و سبحه ملاف از تصوف ای صوفی که پیش اهل صفا نیست خوش تصوف و لاف چه خاک پای خودم خوانده ای ز رفعت قدر به خاک پات که مستظهرم بدین الطاف مراست وقف غمت جان و دل بحمدالله که صدر شاه ندارد وقوف ازین اوقاف به صدر مصطبه این بس سعادت جامی که از اکابر این شهر نیست وز اشراف