جویای تبریزی

باشد زبان خامه من وحی ترجمان از فیض مدح حضرت سلطان انس و جان شاهنشهی که در نظر دید برتر است قدر غبار درگهش از اوج لامکان…

گشتم زلطف حضرت بی چون ذولامنن مداح برج مهر امامت ابوالحسن بر لوح دل چو جوهر آیینه خشک باد باشد به غیر منقبت او اگر سخن…

پند پدرانه پیش ارباب ذکا تریاق آمد گرچه بود زهرنما چون عقد گهر نصیحت تلخ مرا ماری ست که مهره باشد از سر تا پا

بنام فروزنده ماه و مهر فرازنده بارگاه سپهر ازو گشته در کار خود اوستاد اگر آب و آتش اگر خاک و باد…

گفت امام عرش مسند قاسم خلد و جحیم آنکه بر فرقش برازنده است تاج انما کادمی در خواب باشد تا به قید زندگی است می شود بیدار چون زین قید سازندش رها…

الهی ره نما سوی خود این مدهوش غافل را ز دردت جامه زیب داغ چون طاووس کن دل را برد بی طاقتی از عالم هستی برون دل را تپیدن بال پرواز است مرغ نیم بسمل را…

در بزم چو نیست گفتگوها به صواب در بستن لب دیده دلم فتح الباب هر جا که بود زان درازی چون موج لبریز خموشی است دهانم چو جناب

کی به گوش او کند جا ناله های زار ما سرمه آواز شد خون دل افگار ما غنچه سان از شکوه گر لبریز خون دل شویم گل کند رنگ خموشی از لب اظهار ما…

دل خون شدم از نگاه دزدیدن تو وز دامن اختلاط بر چیدن تو از لذت آشتی خبر یافته ای پیداست ز لحظه لحظه زنجیدن تو

نماید جلوه عکسش ز بس بیتاب دریا را بلرزد عضو عضو از قطره چون سیماب دریا را رسد فیض دگر زاهل نظر کامل عیاران را فلک سان محشر کوکب کند مهتاب دریا را…

جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه او که سنگ سرمه باشد کوه تمکین نگاه او علو همت آن کس را که دارد گرم زرپاشی جهان چون پنجه خورشید زید دستگاه او…

نیست آسان چاره دیوانه گیسوی او در دهان مار باشد مهره بازوی او چون گره از طره مشکین گشاید در چمن کز شمیم گل غبار آلود گردد موی او…

بس که سنگینم ز بار غم به راه جست و جو همچو سوزن می روم در نقش پای خود فرو درنیابد غیر خود در دیده یکرنگیم می شوم با آن بت آیینه رو چون روبه رو…

صحبت بی نفاق یاران کو گل بی خار این گلستان کو مرض بیغمی شفا طلبست آب نیسان چشم گریان کو…

نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تو نعل در آتش بود بر روی تو ابروی تو با رخش ای گل مزن زین بیش لاف همسری رشک نگذارد که بینم رنگ هم بر روی تو…