شمارهٔ ۱۲

می نهد بر سینه داغم عشق سیم اندام ها یا برای مرغ دل می گسترد گل دام ها سینه را چندان کند تا از برش دور افکند می کند دایم نگین پهلو تهی زین نام ها نیست حرف راست بازانت دورو کاین قوم را غنچه آسا لخت دل باشد زبان در کام ها خرم آن بیدل که در شب های هجران با تو بود گرم گلبازی ز رفت و آمد پیغام ها مهربان تر شو که در آیین عاشق پروری ناز چون بسیار شد کم نیست از ابرام ها تلخکام آرزوی او به نقد جان خرد چون کند شکرفروشی لعلش از دشنام ها شیشه را تنها نشد در محفلت قالب تهی بازماند از حیرت بزمت دهان جام ها گر چنین از فیض نقش پای او بالد به خویش ‏ بگذرد روی زمین جویا ز پشت بام ها