شمارهٔ ۲۱۳
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
مهربانیهای پنهان را مزاج کاین ازوست
خنده مستانه زخم دل خونین ازوست
چیده ام از بس گل نظاره زان گلزار حسن
پنچه مژگان مرا تا چاک دل رنگین ازوست
درد او با روی دلها می کند مشتاطکی
زلف آهی هر کجا آشفته شد پرچین از اوست
صد چمن گل یادش از دل تا به مژگان چیده است
دامن صحرا ز اشکم دامن گلچین ازوست
چیست دل جویا چه باشد جان کز او دارم تیغ
دین از او دنیا از او اسلام از او آیین از اوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş