شمارهٔ ۳۳۵

بیخود صهبای حیرت باش می نوشی بس است یک نگاه آیینه را سامان بیهوشی بس است دایم از فیض سحر روشن روانان زنده اند مردن شمع و چراغ بزم خاموشی بس است می پرستی محتسب از ما بلندآوازه شد شیشه را با ساغر و پیمانه سرگوشی بس است اینکه می گویی ندانم یار را از بیخودی یک دلیل معرفت از خود فراموشی بس است گر فقیری چشم از دنیا و مافیها بپوش کسوت درویش پنداری نمد پوشی بس است نرم نرمک چیست عمرت پنجه پنجه گرفت همچنان در فکر دنیا سخت می کوشی بس است من کجا جویا و ره بردن به بزم او کجا اینکه دارم با خیال او هماغوشی بس است