شمارهٔ ۴۱۲

چون مصور صورت آن جان جانان می کشد دست از صورت نگاری می کشد جان می کشد قید تن جان مجرد بهر جانان می کشد یوسف ما را محبت سوی زندان می کشد این قدر دانسته چشم التفات از ما مپوش چون تغافل بگذرد از حد به نسیان می کشد رو بگردانی اگر یک صبحدم از آفتاب همچو ماه چارده خورشید نقصان می کشد از برم دل را که زیر بار صد کوه غم است چشم فتان تو با قلاب مژگان می کشد بس که می پیچم به خود زنجیر می آرد برون از جراحت های من هرکس که پیکان می کشد رتبه رعنایی سروم بلند افتاده است بر زمین چون پرتو خورشید دامان می کشد دل به ذوق زخم شمشیرت در آغوش هوس غنچه آسا یک بغل چاک گریبان می کشد این پریشانی که در دل ها پریشان گشته است نیک اگر بینی به آن زلف پریشان می کشد گریه چون بگذشت از حد آفت جان و تن است قطره چون بسیار شد جویا به طوفان می کشد می فریبد عام شیخ از وجد همچون گردباد خار و خس را سوی خود از باد دامان می کشد ای گران جان این قدر لاف سبک روحی مزن می شود تیرش ترازو در دل و جان می کشد چون کنم جویا که سیر مجلس نواب را پیشتر دل می کشید اکنون دل و جان می کشد