شمارهٔ ۸۷۰
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
ما منت مرهم به جراحت نپسندیم
بر زخم جگر سوخته داغ تو بندیم
چون غنچه بود خرمی ما ز غم عشق
تا دل به ره دوست نبازیم نخندیم
سوزیم گه دیدن اغیار به رویت
در دفع گزند نظر بد چو سپندیم
ماییم که با دیده دایم نظرباز
از حلقه بگوشان خم زلف کمندیم
از پستی ما رتیه اقبال فزونست
ما خاک نشین غم آن سرو بلندیم
افسوس که لخت جگر چند ز مژگان
امشب بمراد دل جویا نفکندیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş