شمارهٔ ۲۷ - در منقبت حضرت امام جعفر صادق (ع)‏

ج جویای تبریزی
0 Altın Yaprak
ندیدم خویش را تا جلوه حسن ترا دیدم گشودم تا برویت دیده همچون شمع کاهیدم هوا گیرد چو آهم ناله زنجیر برخیزد به یاد طره ای بر خویش شبها بسکه پیچیدم به راه انتظار او فشار غم ز بس خوردم شدم یک قطره خون و چو اشک از دیده پاشیدم به ذوق شاهد یادت که حسنش باد روز افزون درون خلوت دل چون نفس خود را بدزدیدم شراب وصل در کام دلم کی چاشنی بخشد ز بس با شاهد یاد تو عمری شوق ورزیدم نبود از عاشق و معشوق نامی در جهان پیدا که من خون بودم و از چشم حسرت می تراویدم چرا بر خود نبالم زین شرف کامشب چو ماه نو سراپا لب شدم از شوق و رخسار تو بوسیدم سراپایم چنان لبریز صهبای خیالش شد که از هر قطره خون خود پریزادی تراشیدم زمین باشد کفن از لجه آزادی طبعم فلک مشت غباری بر هوا از دشت تجریدم به دامان نگاه آویختم خونین دل خود را به این نیرنگ در چشم یقینش جلوه گردیدم به فکر رنگ و بویی دسته بستم لاله و ریحان به یاد زلف و رویی در گل و سنبل بغلطیدم من و توصیف رنگ و بو برآشفتم ز فکر خود من و تعریف زلف و رو ز طبع خویش رنجیدم شهی را چون نباشم منقبت گو کز نم لطفش به فرق عرش باشد سایه گستر نخل امیدم امام دین و دنیا جعفر صادق که تا نامش براندم بر زبان خود را برون زین خاکدان دیدم نگویی همچو عیسی چار گامی بر فلک رفتم که گلهای عرب از روضه عرش برین چیدم چو دیدم گوش برآواز مدح او ملایک را در آن گلزار پر فیض این رباعی را سراییدم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.