Zor Yangın Kara Sevda

Gül ağlarsa, baharın gözyaşı hiç diner mi? Zor yangın kara sevda, yâr olmadan söner mi? Yâre kapılan kalbim, köle yapılan kâlbim Sormakta, “son nefesin vermeden yâr döner mi?” Doruklarda kar aşkım, şahidim karlı dağlar Gökyüzünün gözleri gözlerim gibi ağlar Vaktinden evvel hazan esâretinde bağlar Gül ağlarsa, baharın gözyaşı hiç diner mi? Boğarmış hiç alışkın olmayanı hıçkırık Olurmuş hasretinden canın her yeri kırık Yangınmış aşk, sönmeyen; körüklermiş ayrılık Zor yangın kara sevdâ, yâr olmadan söner mi? Şaşkın çarpılan kalbim, vîrân kırpılan kâlbim Aşk nedir hiç bilmeden aşkla serpilen kâlbim Yâre kapılan kâlbim, köle yapılan kâlbim Sormakta, “son nefesin vermeden yar döner mi?”