Düşün ki yalnızlığına yazılmışsın bu şehrin umutlarını ektiğin şafağını zindanlarında yitirmişsin. yaşama tutunma adına ölüm ve ölümü yakalama adına aşk…
son umudunu taşıyor bulutlar yağmurun caddeler yalnızlık dokuyor usulca dinmez bir öfkeye sahip sokaklar çığırtkan sesler yayılıyor yollardan…
gidiyorum sokakları yalnızlık kokan bu şehirden hem de arkama bakmadan gözlerimi çekiyorum aldatan görüntüsünden asırlık öfkemi sunuyorum…
Kızıla boyanmış sabaha sunuyorum Aşk terennümünün biz versiyonunu Dualar serpiştiriyorum biraz İlk ezanın akabinde…
ne yapmalı şimdi? hangi şafağına tutunup sabahın ben de varım diyebilmeli söyle hangi dalına tutunmalı hayatın?…
bakma sen öyle serkeş durduğuma bu, hasrete olan öfkemin resmidir. aşkın firavunlarına karşı musaca direnmemin özgüsü.…