Gece Ve Sen

son umudunu taşıyor bulutlar yağmurun caddeler yalnızlık dokuyor usulca dinmez bir öfkeye sahip sokaklar çığırtkan sesler yayılıyor yollardan sanki son nefesinde bu şehir birazdan kara bir perde inecek şehre alıp götürecek tebessümünü güneşin soğuk düşler kuracak sevgililer birazdan seni benden çalacak uykular kuytuluğuna iterek yalnızlığın ne kadar da sessizlik kokuyor odam ne kadar da sensizlik ne kadar yakınsın bana ne kadar uzak en çok da gözlerini arıyorum o zeytin karası gözlerini bilmem ki hangi elasındasın gecenin hangi voltasında düşüncelerin haykırsam duyamazsın biliyorum yine de ben sana doğruluyorum sadece sana...