غزل شمارهٔ ۲۴۸

داغ اگر بر روی همچون برگ گل جا می کند زخم خون گر مست در دل جای خود وامی کند گر گدایم کاسه دریوزه چشمم پر است هرچه باید غم ز خاک و خون در آنجا می کند تن به عریانی نخواهد داد مجنون غمت داغ بر سر می نهد زنجیر در پا می کند دردمندت را تب هجران دمی مهلت نداد شعله خود با شمع تا یک شب مدارا می کند تیغت اول عضوها را می کند از هم جدا بعد از آن زخم ترا قسمت بر اعضا می کند ناوکش در کوچه های زخم چندین خانه ساخت شوخ بی پروای ما تعمیر دل ها می کند دست گلچین قضا تا کی به خاکم افکند چون گل شمعم نه بوید نه تماشا می کند طفل بدخو را کنار دایه هم تسکین نداد اشک در دامن کلیم آهنگ صحرا می کند