غزل شمارهٔ ۳۲۴

دلم به ملک قناعت نشان نمی داند فغان که این سگ نفس استخوان نمی داند شتاب عمر دلم را به شکوه آورده جرس به جز گله کاروان نمی داند یکی ست انجمن و خلوتم ز شور جنون که گردباد کنار و میان نمی داند به سان شعله زبانم به عجز راه نبرد لبم چو جام لبالب فغان نمی داند چه برگ شادی ازین روزگار می خواهی که رسم خنده گل زعفران نمی داند سری که قطع تعلق نکرد از تن خویش طریق سجده آن آستان نمی داند هوای زلف تو دارد دلم چو آن مفلس که غیر هند به عالم مکان نمی داند حریف باخته بی صرفه باز می باشد ز هرکه دل ببری قدر جان نمی داند خدنگ ناله ما همچو شعله شمعست مسافرست و ز مقصد نشان نمی داند به عرض حال دل آن چشم مست وانرسد ز ترک نیست عجب گر زبان نمی داند درین زمانه ز هم حسن و عشق بی خبرند چمن گر آب خورد باغبان نمی داند کلیم ناله من سر به راه نه فلکست ولی ز دل ره کام و زبان نمی داند