غزل شمارهٔ ۴۷۱

روز و شب از بس که محو آن میان گردیده ام موی می ترسم برآید عاقبت از دیده ام صاحب آوازه در اقلیم گمنامی منم نام خود را از زبان هیچکس نشنیده ام اشک رنگین داغ حرمان زخم رشک مدعی وه چه گل ها بهر تابوت تمنا چیده ام بر تنم هر جا که اشک افتد برآید دود از آن از تف تب های هجران تاب از بس دیده ام عیب پوشی سهل باشد عیب نادیدن خوشست چشم من روشن که دایم صاحب این دیده ام فرصت عشرت ز کف ندهم به هرجایی که هست گریه تا بس کرده ام بر بخت خود خندیده ام گل به بستر تا نیفشانی نمی خوابی و من شمع سان با شعله در یک پیرهن خوابیده ام از سیه روزی رهایی چون بیا بد دل که من هر رگ او را به تار زلف او تابیده ام همچو من در پیش یار بی وفای خود کلیم زود نتوان خار شد عمری وفا ورزیده ام