غزل شمارهٔ ۵۶۳

چه نیکو گفت با گردن کشی سر در گریبانی که ما را نیز در میدان دلتنگی ست جولانی ز بی برگی متاع خانه من نیست غیر از این به جز بلبل نباشد آشیان را برگ و سامانی گل رخساره ات آب دگر دارد سرت گردم به رویت بوده امشب باز حیران چشم گریانی گریبان گیر من شد آشنایی وادی ای خواهم که از بیگانگی خارش نگیرد طرف دامانی هزارم عقده پیش آمد به راه ناامیدی هم درین وادی سرابی را ندیدم بی نگهبانی بگردان گرد هر مویت دل و جان اسیران را که امشب بهر زلفت دیده ام خواب پریشانی به زیر سنگ طفلان شد تن دیوانه پوشیده جنون خلقت ز خارا داد هرجا دید عریانی چو در گلشن نشینی شاخ گل در گوشه بزمت نشیند منفعل از خویش چون ناخوانده مهمانی سپند از گرمی آتش نبیند آنچه می بیند کلیم از آب حیوان تغافل تا برد جانی