غزل شمارهٔ ۶

گرم خون کردم به مژگان آه آتشناک را شسته ام از آتش خود کینه خاشاک را حرز مینا هست از بدگردی گردون چه باک در بغل داریم سنگ شیشه افلاک را آسمان کودن پرست و ما همه فطرت بلند چون توان خس پوش کردن شعله ادراک را تا رواج شانه را آیینه در زلف تو دید می کند در رنگ پنهان سینه بی چاک را در ره سرکش سواری دست و پایی می زنیم کز حرم آورده صید لایق فتراک را در گلستانی که زلف سنبلش آشفته نیست پیچ و تاب خاطرم پیچیده دست تاک را انتخابی کرده ام از گرم و سرد روزگار اشک گرم خویش و آب چشمه درناک را اشک و آه من به این عالم کلیم آورده اند آتش بی دود را سیلاب بی خاشاک را