غزل شمارهٔ ۶۱

دل ز ناوک های بیداد تو پیکان را گرفت تشنه لب از ابر رحمت آب باران را گرفت پردلی کاری نمی سازد ز استیلای عشق شیر بگریزد دمی کآتش نیستان را گرفت سهل باشد مملکت گیری به امداد سپاه نام من تنها تمام اقلیم ایران را گرفت تا نگاه افکنده ای تسخیر شهری کرده ای همچو بوی گل که تا برخاست بستان را گرفت در کنار آفتاب افتاده دایم تیره روز دود آه کیست کان زلف پریشان را گرفت موج ابروی ترا تا دیده از جا رفته است دیده من گرچه صد ره راه طوفان را گرفت چشم ما و دیده زنجیر را طالع یکی است خواب اگر لشکر کشد نتواند ایشان را گرفت کام بخشی های گردون نیست جز داد و ستد تا لب نانی عطا فرمود دندان را گرفت گل به گلشن بس که از اشکم فراوان شد کلیم بلبل از گل رخنه دیوار بستان را گرفت