غزل شمارهٔ ۶۷

ضعفم مدد ز قوت صهبا گرفته است دستم عصا ز گردن مینا گرفته است کلک قضا مداد خط سرنوشت ما گویی ز درد آتش سودا گرفته است این نه صدف ز گوهر آسودگی تهی است آهم خبر ز عالم بالا گرفته است تخم نهال سرد شود دانه های اشک تا قامتش به چشم دلم جا گرفته است چیزی که باز پس طلبند از جهان مگیر عاقل همین کناره ز دنیا گرفته است دارم رهی به پیش که انگشت خارها از من حساب آبله پا گرفته است صبحی است عارضت که دل از آب و رنگ آن سامان اشک ریزی شب ها گرفته است زان برق حسن کآفت هر گوشه گیر شد آتش در آشیانه عنقا گرفته است غیر از زیان ندیده به راه طلب کلیم گر زانکه قطره داده و دریا گرفته است