غزل شمارهٔ ۸۶

هر قدم لغزیدنی فرش قدمگاه من است چاه راهم چون قلم پیوسته همراه من است گشته از افتادگی آن سرفرازی حاصلم کاسمان در سایه دیوار کوتاه من است از طریق راست خاشاک خطرها رفته اند هر چه در راه من است از طبع گمراه من است گرچه راهی را به سر طی می کنم همچون قلم سرنوشت تازه ای هر گام در راه من است روی مقصودی ندیدم هیچگاه از پرده پوش سرمه افتاده از چشم اثر آه من است بس شکست از کارگاه مومیایی دیده ام روز بد هرگز نبیند گرچه بدخواه من است کاهش فقر از غرور خاکساری کم نکرد همت پرواز عنقا در پر کاه من است این فغان جان و دل آخر نمی گردد کلیم هر چه جانکاه است در این راه دلخواه من است