شمارهٔ ۱۹۳ - وله ایضاً فیه
ک کمال‌الدین اسماعیل
0
Altın Yaprak
ای ز دستت آز را سرمایه ای
ذکر حاتم با کفت افسانه ای
ذات پر معنی تو اندر جهان
صورت گنجیست در ویرانه ای
آشکارا پیش ذهن و خاطرت
هرکجا در غیب پنهان خانه ای
هست در دور کف دریا کشت
هفت دریا کمتر از پیمانه ای
نیست از من سوخته تر در جهان
شمع اقبال ترا پروانه ای
کار من بگشاید ار کلکت شود
در کلید روزیم دندانه ای
تا در این شهر آمدم از بس اوام
من رهی بفروختم کاشانه ای
وام داری هر دم از هر گوشه ای
در من آویزد چنان دیوانه ای
گر نمایم رخ بدو چون آینه
چنگ در ریشم زند چون شانه ای
چشم ها بر راه دارم همچو دام
تا کجا افتد به چنگم دانه ای
من چنین محروم و از انعام تو
گشته هر آواره ای فرازنه ای
مانده من لب خشک و در بحر سخات
آشنا ور گشته هر بیگانه ای
حسبة لله بفرما منعما
در خلاص کار من پروانه ای
یا اشارت کن که تا مطلق کنند
وقت را مرسوم موقوفانه ای
از تردد بر لب آمد جان من
آریی فرمای یک ره یا نه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş