Buğu

Melekler örüyor saçlarını sevgili Dudaklarıma konan bir buse Adına yakarmak kaldı nedensiz Sesinden öte bir ses kaldı sevgili Melekler örerken saçlarını Acına hasret kaldım sevgili Acına, Sayarken düşen sarı yaprakları Ve tükendi derken bütün söylenmişler Yalnız susmak kaldı sevgili Hasret kalmışken acına Ölüm yaşayanlara kaldı sevgili Mezarlardan yükselirken hayat Uzatsan ipekten dokunuşunla parmaklarını Zamanın derinlerine Ölümle yaşayanlar kaldı sevgili Ölüme sevdalananlar Gözlerinde güneş destelenmiş sevgili Karanlıkların içinde ararken güneşi Adın takıldı aklıma Ve güneş adında, adın gözlerinde Aynalardan yansıyan ışıkların ötesinde Sevgili, Gözlerin güneşti destelenmiş Bir avuç toprak kaldı sevgili Uzatırken ellerimi aşkına gül diye diken takıldı toprağa Aşkın suya yazılmıştı, kırmızıya Tutundum toprağa aşkın adına Sevgili toprak bana yazılmıştı.