Asilem

Hani yağmur sonrası vardır, Asilem Kendine yalnızlıktan başka dost ararsın. Acı! Kelimesinde kaldı mutluluk Bana güven diyene inanmayacaksın. Mesela güzel gözlerin kahvesine aldandın Mesela mavinin özgürlük olmadığını anladın Artık okyanuslara bakmayacaksın. Belki Gözün kesecek Jagarta Sularını Afrika'ya meltem olan diktatörlüğe ayak direyeceksin ama Masum suların durgunluğuna inanmayacaksın Salaş bir kalbin bencil gururu mu çıktı karşına Sınır dediğinin anlamı ne, Melisam Kaldır duygularının tüm yasaklarını Tebessümle karşıla metanetlerin adını Nerede yorulursan, orada durmalısın! Geriye kalan yalnızlıkları İnadına, Ve bilerek, Yakışıklı bir kalabalığa sakla! Salıver İstanbul'un üstüne tüm özlemlerini Bir sebebi vardı ki, Kızkulesi o kadar alımlı değildi Ve hangi caddelerinde, hangi sokaklarında deniz kokusu varsa İşte mehtap öyle yorgun ve amberdi... Sevgisini küçük aşkının büyük gururuna feda eden Hiç tanımadıklarına gösterdiği tahammülü - Ulan en çok sevdiğine de göster dediğinde küsüp giden Leyla'nın figüran mecnunları kaldı geride Onlardı hep, Onlar kaybettiği her şeye hiçbir şey diyenler Onlar çaresiz kaldıklarında çekip gidenler Onlar ne gökyüzünü bulutların üstünde gören Ne de dirayetini karşılıksız verenlerdi. Bu ayrılık, bu yalnızlıkla unutulur mu? Yalnızlık İsteyecek, yalnızlık konuşacaksın (İşine gelmeyince ne halt edeceğini unutan gibi) Kendi hasretini bile sana özletmeden Kelimeleri mesnet, Gözleri kasavet kesen Ve kavisi mümkün tüm sebeplerden Daha bakmadan yüzüne, Onun gibi gülmeyi beceremeyen Ve şiirlerini bile dinlemeden onun dilinden Hangi ayrılık adaletliydi ki ...