Çocuk Kaldık Sohbaharlarda..

Tırnaklarımın kanı aktı ismini yazdığım sıraya Senin haberin yok benim küstüklerimden Mahcup olmak değil bu alet olmak en büyük yalana Utanarak konuşmak, yalancılık mesela Ama inan gözyaşını akıttığı zaman değil, Sakladığı zaman değerli oluyor insan Bencil ve mağrur bir vaziyette Neyi saklıyorsa onu kaybetmekte Hem geleni, hem gideni beklemekte Tükenip, kayboluyor zamanla... Okul yıllarında adını okul duvarlarına yazamasam da Tırnaklarımla kazıdım ismini oturduğun sıraya Mütemadi sürmez diye o zamanlar sevmek Masallar dinlemeyi özlerdik annelerimizden Her giden geriye buruk bir kalp bırakır diye Tırnaklarımın kanı aktı oturduğun sıraya Artık mesafelerin en büyüğü, Dağınık saçların, uykulu gözlerinden Akıverdi yürüdüğün yollara Ve bir gün kırık dökük sevmelerle Yaklaşacaktım, yaklaşmalıydım... Ve yine uzun koridor sohbetlerinde Sen beni duymazdın ama, Gözlerim yorgun ve mahcup haykırırdı "Keşke hep çocuk kalsaydım da Kalbimin yerine dizlerim kanasaydı."