غزل شمارهٔ ۱۲۷
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
دل از آن دلستان به کس نرسد
بر از آن بوستان به کس نرسد
بی غمش رنگ عیش کسی نبرد
بی دمش بوی جان به کس نرسد
به غلط بوسه ای بخواهم ازو
گرچه دانم که آن به کس نرسد
لب به دندان فروگزد یعنی
رطب از استخوان به کس نرسد
وصلش اندیشه چون کنم کامروز
دولت از ناکسان به کس نرسد
مردمی تنگبار گشت چنان
کز درش آستان به کس نرسد
عهد و انصاف پی غلط کردند
تا ازیشان نشان به کس نرسد
همه بیگانه اند خلق آوخ
کآشنا زان میان به کس نرسد
اهل جستی مجوی خاقانی
کاین مراد از جهان به کس نرسد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş