غزل شمارهٔ ۱۲۷

ای دلم مست چشمه نوشت در خطم از خط سیه پوشت باد سرسبزی خطت که به لطف سر برون زد ز چشمه نوشت حلقه در گوش کرد خلقی را حلقه زلف بر بناگوشت همچو من صد هزار سرگشته حلقه در گوش حلقه گوشت گشت معلوم من که جان نبرد دلم از طره سیه پوشت تو به جان و دلت جفاکوشی من به جان و دلم وفاکوشت عشوه مفروش زانکه من پس ازین نخرم نیز خواب خرگوشت یاد کن از کسی که در همه عمر نکند لحظه ای فراموشت مست از آنم چنین که در بر خویش مست در خواب دیده ام دوشت بو که تعبیر خوابم آن باشد که شوم امشبی هم آغوشت دل عطار باده ناخورده تا قیامت بمانده مدهوشت