غزل شمارهٔ ۱۶۷
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد
سلطان عشقت ای مه هر دو جهان بگیرد
زلف تو گر به عادت خود را کمند سازد
مرغ از هوا درآرد مه ز آسمان بگیرد
ماهی است عارض تو کاندر سپهر خوبی
چون از افق برآید آفاق جان بگیرد
در پای غم فکنده است هجر تو عالمی را
با وصل خود نگویی تا دستشان بگیرد
وصلت به کار ایشان دست از میان برآرد
گر هجر تو به زودی پای از میان بگیرد
گر خوشخویی نداری خاقانی آن نداند
داند که خوش نگاری این را به آن بگیرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş