غزل شمارهٔ ۲۰۳

بوی وفا ز گلبن عالم نیافت کس تا اوست اندر او دل خرم نیافت کس منسوخ کن حدیث جهان را که در جهان هرگز دو دوست یک دل و همدم نیافت کس آن حال کز وفای سگی باز گفته اند دیری است تا ز گوهر آدم نیافت کس در ساحت زمین مطلب کیمیای انس که اندر خزانه های فلک هم نیافت کس چندین مگوی مرهم و مر هم که هرکه بود در خستگی فرو شد و مرهم نیافت کس در چار بالش عدم آی از بساط کون که اینجا دم مراد مسلم نیافت کس چون قفل و پره آلت بند است روز و شب زان لاجرم کلید در غم نیافت کس خاقانیا ز عالم وحشت مجوی انس که انفاس عیسی از دم ارقم نیافت کس