غزل شمارهٔ ۲۰۳

ای دوست بیا که ما توراییم بیگانه مشو که آشناییم رخ بازنمای تا ببینیم در بازگشای تا درآییم هر چند نه ایم در خور تو لیکن چه کنیم مبتلاییم چون بی تو نه ایم زنده یک دم پیوسته چرا ز تو جداییم چون عکس جمال تو ندیدیم بر روی تو شیفته چراییم آن کس که ندیده روی خوبت در حسرت تو بمرد ماییم ماییم کنون و نیم جانی بپذیر ز ما که بی نواییم تا دور شدیم از بر تو دور از تو همیشه در بلاییم بس لایق و در خوری تو ما را هر چند که ما تو را نشاییم آنچ از تو سزد به جای ما کن نه آنچه که ما بدان سزاییم هم زان توایم هر چه هستیم گر محتشمیم و گر گداییم از عشق رخ تو چون عراقی هر دم غزلی دگر سراییم