غزل شمارهٔ ۲۰۳

تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما عریان گذشت زین چمن امید و یأس ما دل داشت دستگاه دو عالم ولی چه سود با ما نساخت آینه خودشناس ما خاکی و سایه ای همه جا فرش کرده ایم در خانه ای که نیست همین بس پلاس ما آیینه سراب خیالیم چاره نیست چیزی نموده اند به چشم قیاس ما یاران غنیمتیم به هم زین دو دم وفاق ما شخص فرصتیم بدارند پاس ما پهلو زدن ز پنبه بر آتش قیامت است هر خشک مغز نیست حریف مساس ما غیرت نشان پلنگ سواد تجردیم دل هم رمیده است ز ما از هراس ما تکلیف بی نشانی عشق از هوس جداست یارب قبول کس نشود التماس ما از شش جهت ترانه عنقا شنیدنی ست کز بام و منظر دگر افتاد طاس ما از شبنم سحر سبق شرم برده ایم هستی عرق شد از نفس ناسپاس ما آیینه دلیم کدورت نصیب ماست کز تاب فرصت نفس است اقتباس ما مردیم و خاک ما به هوا گرد می کند بی ربطیی که داشت نرفت از حواس ما جز زیر پا چو آبله خشتی نچید ه ایم دیگر کدام قصر و چه طاق و اساس ما خال زیاد فرض کن و نرد وهم باز بر هیچ تخته ای نفتاده ست تاس ما صد سال رفت تا به قد خم رسیده ایم بیدل چه خوشه ها که نشد نذر داس ما