غزل شمارهٔ ۲۱۱

از دو عالم دامن جان درکشم هر صبح دم پای نومیدی به دامان درکشم هر صبح دم سایه با من هم نشین و ناله با من هم دم است جام غم بر روی ایشان درکشم هر صبح دم ساقیی دارم چو اشک و مطربی دارم چو آه شاهد غم را به بر زان درکشم هر صبح دم عشق مهمان دل است و جان و دل مهمان او من دل و جان پیش مهمان درکشم هر صبح دم ناگزیر جان بود جانان و از جان ناگزیر پیش جانان شاید ار جان درکشم هر صبح دم هم مژه مسمار سازم هم بهای نعل را دیده پیش اسب جانان درکشم هر صبح دم بس که می جویم سواری بر سر میدان درد تا عنان گیرم به میدان درکشم هر صبح دم هر شب از سلطان عشقم دوستگانی ها رسد تا به یاد روی سلطان درکشم هر صبح دم دوستگانی کان به مهر خاص سلطان آورند گر همه زهر است آسان درکشم هر صبح دم نوش خندیدن به وقت زهر خوردن واجب است من بسا زهرا که خندان درکشم هر صبح دم دوستان خون رزان پنهان کشند از دور و من آشکارا خون مژگان درکشم هر صبح دم گر همه مستند از آن راوق منم هم مست از آنک خون چشم راوق افشان درکشم هر صبح دم دهر ویران را بجز آرایش طاقی نماند خویشتن زین طاق ویران درکشم هر صبح دم آفتم عقل است میل آتشین سازم ز آه پس به چشم عقل پنهان درکشم هر صبح دم چند ازین دوران که هستند این خدا دوران در او شاید ار دامن ز دوران درکشم هر صبح دم از خود و غیری چنان فارغ شدم کز فارغی خط به خاقانی و خاقان درکشم هر صبح دم