غزل شمارهٔ ۲۸۹
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
تا دل غم او دارد نتوان غم جان خوردن
با انده او زشت است اندوه جهان خوردن
گر پای سگ کویش بر دیده ما آید
زین مرتبه بر دیده تشویر توان خوردن
در عشوه وصل او عمری به کران آرم
گرچه ز خرد نبود زهری به گمان خوردن
آنجا که سنان باشد با کافر مژگانش
خوشتر ز شکر دانم بر سینه سنان خوردن
در راه وفای او شد شیفته خاقانی
هر روز قفای نو از دست زمان خوردن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş