غزل شمارهٔ ۲۸۸

تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز من با تو ننشینم به کام خویشتن بی خویشتن خار راه خود منم خود را ز خود فارغ کنم تا دویی یکسو شود هم من تو گردم هم تو من باقی آن گاهی شوم کز خویشتن یابم فنا مرده اکنونم که نقش زندگی دارم کفن جان فشان و راد زی و راه کوب و مرد باش تا شوی باقی چو دامن برفشانی زین دمن ای طریق جستجویت همچو خویت بوالعجب راه من سوی تو چون زلفت دراز و پر شکن من که چو کژدم ندارم چشم و بی پایم چو مار چون توانم دید ره یا گام چون دانم زدن مرغ جان من در این خاکی قفس محبوس توست هم تو بالش برگشا و هم تو بندش برشکن تا اگر پران شود کوی تو سازد آشیان یا گرش قربان کنی زلف تو باشد بابزن سالها شد تا دل جان پاش ازرق پوش من معتکف وار اندر آن زلف سیه دارد وطن از در تو برنگردم گرچه هر شب تا به روز پاسبانان بینم آنجا انجمن در انجمن در ازل بر جان خاقانی نهادی مهر مهر تا ابد بی رخصت خاقان اعظم برمکن