غزل شمارهٔ ۳۶

مرا دانه دل بر آتش فتاده است از آن نعره من چنین خوش فتاده است به هفت آسمان هشتمین درفزایم ز دود دلی کآسمان وش فتاده است من آن آب نادیده نخل بلندم که از جان من در من آتش فتاده است غلط گفته ام نخل چه کز دو دیده چو نیلوفرم آب مفرش فتاده است دلم عافیت می شمارد بلا را به نام ایزد این دل بلاکش فتاده است امیدم به اندازه دل رسیده است خدنگم به بالای ترکش فتاده است منم خرم و یک فتاده است نقشم شما غمگن و نقشتان شش فتاده است بر اسب بلا من به منزل رسیدم کجایی تو کز بادت ابرش فتاده است من و گوشه ای کمتر از گوش ماهی که گیتی چو دریا مشوش فتاده است عجب کعبتینی است بی نقش گیتی ولی تخت نردش منقش فتاده است منه بیش خاقانیا بر جهان دل که عاشق کش است ارچه دلکش فتاده است