غزل شمارهٔ ۳۹۵
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
حتی تجلی الصبح لی فی الساترین المعلم
جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نوی
بویی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی
هات من الدن دما فاشرب هنیا فی الملا
فالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم
خون خورده ای نه مه پسر خون رزان می خور دگر
کاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş