شمارهٔ ۱۳۲

به بوی زلف تو دادم دل شکسته به باد بیا که جان عزیزم فدای بوی تو باد ز دست ناله و آه سحر به فریادم اگر نه صبر به فریاد من رسد فریاد چو راز من بر هر کس روان فرو می خواند سرشک دیده از این روز چشم من بفتاد هنوز در سر فرهاد شور شیرینست اگرچه رفت به تلخی و جان شیرین داد ز مهر و کینه و بیداد و داد چرخ مگوی که مهر او همه کینست و داد او بیداد ببست بر رخ خور آسمان دریچه ی بام چو پرده زان رخ چون ماه آسمان بگشاد ز بندگی تو دارم چو سوسن آزادی ولی تو سرو خرامان ز بندگان آزاد گمان مبر که ز خاطر کنم فراموشت ز پیش می روی اما نمی روی از یاد ز باد حال تو می پرسم و چو می بینم حدیث باد صبا هست سر به سر همه باد اگر تو داد دل مستمند من ندهی به پیش خسرو ایران برم ز دست تو داد بر آستان محبت قدم منه خواجو که هر که پای درین ره نهاد سر بنهاد