شمارهٔ ۱۴۱

تشنه ی غنچه ی سیراب ترا آب چه سود مرده ی نرگس پر خواب ترا خواب چه سود جان شیرین چو بتلخی بلب آرد فرهاد گر چشانندش از آن پس شکر ناب چه سود چون تویی نور دل دیده ی صاحب نظران شمع بی روی تو در مجلس اصحاب چه سود منکه بی خاک سر کوی تو نتوانم خفت بستر خواب من از قاقم و سنجاب چه سود کام جانم ز لب این لحظه برآور ورنی تشنه در بادیه چون خاک شود آب چه سود دمبدم مردمک دیده دهد جلابم دل چو خون گشت کنون شربت عناب چه سود همچو چشمت چو ز مستی نفسی خالی نیست زاهد صومعه را گوشه ی محراب چه سود بی فروغ رخ زیبای تو در زلف سیاه در شب تیره مرا پرتو مهتاب چه سود چون بخنجر ز درت باز نگردد خواجو اینهمه جور جفا باوی ازین باب چه سود